اختلال شخصیت وسواسی – اجباری

اختلال شخصیت وسواسی – اجباری

Obsessive-Compulsive Personality Disorder (OCPD)

اختلال شخصیت وسواسی-اجباری (OCPD) شامل اشتغال ذهنی گسترده با کمال‌گرایی، سازماندهی و کنترل است. افراد مبتلا به OCPD باورهای سفت و سختی دارند و نیاز دارند که خود، دیگران و موقعیت‌ها را کنترل کنند.

اختلال شخصیت وسواسی-اجباری (OCPD) چیست؟

اختلال شخصیت وسواسی-اجباری (OCPD) یک بیماری روانی است که باعث اشتغال ذهنی گسترده با کمال‌گرایی، سازماندهی و کنترل می‌شود. این رفتارها و الگوهای فکری در انجام وظایف و حفظ روابط اختلال ایجاد می‌کنند.

افراد مبتلا به OCPD باورهای سفت و سختی دارند و روش‌های خاصی برای انجام وظایف مختلف دارند. آنها هیچ انعطاف‌پذیری را مجاز نمی‌دانند و قادر به سازش با دیگران نیستند. افراد مبتلا به OCPD اغلب متوجه نمی‌شوند که رفتار و طرز تفکرشان مشکل‌ساز است.

OCPD یکی از گروهی از بیماری‌ها به نام اختلالات شخصیتی “خوشه C” است که شامل اضطراب و ترس می‌شود.

تفاوت بین OCD و OCPD چیست؟

اگرچه به نظر مشابه می‌رسند، اما اختلال شخصیت وسواسی-اجباری (OCPD) و اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) شرایط متفاوتی هستند.

OCD یک اختلال اضطرابی است که در آن افکار ناخواسته و مزاحم مکرر (وسواس) دارید که باعث می‌شود رفتارهای تکراری (اجبار) انجام دهید. نمونه‌هایی از اجبار شامل چندین بار چک کردن قفل در یا شستن مکرر دست‌ها است.

افراد مبتلا به OCD معمولاً از اینکه این بیماری باعث رفتار آنها می‌شود آگاه هستند و می‌پذیرند که برای درمان آن به کمک حرفه‌ای نیاز دارند. افراد مبتلا به OCPD معمولاً خودآگاهی کمی نسبت به رفتارهای خود دارند، اگر اصلاً داشته باشند.

اختلال شخصیت وسواسی-اجباری (OCPD) چه کسانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد؟

اختلال شخصیت وسواسی-اجباری معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل دهه 20 زندگی شروع می‌شود. این اختلال در بزرگسالانی که بالاترین سطح تحصیلات آنها فارغ‌التحصیلی از دبیرستان یا کمتر است، شایع‌تر است.

اختلال شخصیت وسواسی اجباری چقدر شایع است؟

مطالعات نشان می‌دهد که اختلال شخصیت وسواسی اجباری شایع‌ترین اختلال شخصیت در جمعیت عمومی آمریکا است. این اختلال ۳٪ تا ۸٪ از بزرگسالان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

علائم و علل

علائم اختلال شخصیت وسواسی اجباری چیست؟

نشانه اصلی اختلال شخصیت وسواسی-اجباری، اشتغال ذهنی فراگیر (وسواس) با نظم، کمال‌گرایی، کنترل و روش‌های خاص انجام کارها است. این رفتارها انجام وظایف را دشوار کرده و باعث ایجاد مشکلاتی در روابط می‌شود.

علائم اختلال شخصیت وسواسی-اجباری معمولاً در اوایل بزرگسالی شروع می‌شوند.

فرد مبتلا به اختلال شخصیت وسواسی-اجباری (OCPD) ممکن است:

• اشتغال ذهنی و اصرار بر جزئیات، قوانین، فهرست‌ها، نظم و سازماندهی داشته باشد.
• کمال‌گرایی داشته باشد که در انجام وظایف اختلال ایجاد کند.
• علاقه بیش از حد به کار و بهره‌وری داشته باشد. این امر منجر به غفلت از سرگرمی‌ها و گذراندن وقت کمتر با عزیزان می‌شود. شک و تردید بیش از حد و دودلی دارند.
• برای جلوگیری از آنچه که شکست می‌دانند، نهایت احتیاط را به کار می‌برند.
• در باورها و روش‌های انجام کارها، سفت و سخت و لجباز هستند.
• تمایل به سازش ندارند.
• تمایل به دور انداختن اشیاء شکسته یا بی‌ارزش ندارند، حتی اگر هیچ ارزش احساسی نداشته باشند.
• در کار کردن با دیگران یا واگذاری وظایف مشکل دارند، مگر اینکه موافقت کنند کارها را دقیقاً مطابق میل فرد انجام دهند.
• اغلب بیش از حد روی یک ایده، وظیفه یا باور واحد متمرکز می‌شوند.
• همه چیز را “سیاه یا سفید” می‌بینند (تفکر دو قطبی).
• در کنار آمدن با انتقاد مشکل دارند.
• بیش از حد روی نقص‌های دیگران تمرکز می‌کنند.

در یک نگاه، افراد مبتلا به اختلال شخصیت وسواسی-اجباری معمولاً با اعتماد به نفس، منظم و موفق به نظر می‌رسند. استانداردهای سختگیرانه آنها حتی ممکن است در مشاغل خاصی به نفع آنها باشد. با این حال، ناتوانی آنها در سازش یا تغییر رفتارهایشان معمولاً بر روابط آنها تأثیر منفی می‌گذارد.

چه چیزی باعث اختلال شخصیت وسواسی-اجباری می‌شود؟

اختلالات شخصیت، از جمله اختلال شخصیت وسواسی-اجباری، از جمله بیماری‌های روانی هستند که کمتر شناخته شده‌اند.

محققان هنوز در تلاشند تا علت دقیق آنها را کشف کنند، اما فکر می‌کنند اختلالات شخصیتی به دلیل عوامل مختلفی ایجاد می‌شوند، از جمله:

ژنتیک: دانشمندان یک ژن معیوب را شناسایی کرده‌اند که ممکن است عاملی در اختلال شخصیت وسواسی اجباری باشد. محققان همچنین در حال بررسی پیوندهای ژنتیکی با پرخاشگری، اضطراب و ترس هستند که صفاتی هستند که می‌توانند در اختلالات شخصیتی نقش داشته باشند. همچنین اگر اعضای خانواده بیولوژیکی افراد مبتلا به اختلالات شخصیتی، اضطراب یا افسردگی باشند، احتمال ابتلا به اختلال شخصیت وسواسی اجباری بیشتر است.

آسیب‌های دوران کودکی: مطالعاتی ارتباط بین آسیب‌های دوران کودکی، مانند کودک آزاری، و ایجاد اختلالات شخصیتی را نشان داده است.

تشخیص و آزمایش‌ها

چگونه اختلال شخصیت وسواسی اجباری تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص اختلال شخصیت وسواسی اجباری می‌تواند دشوار باشد، زیرا اکثر افراد مبتلا به اختلال شخصیت فکر نمی‌کنند که مشکلی در رفتار یا طرز تفکر آنها وجود دارد.

وقتی آنها به دنبال کمک می‌روند، اغلب به دلیل اضطراب یا افسردگی ناشی از مشکلات ایجاد شده توسط اختلال شخصیت آنها، مانند از دست دادن شغل یا روابطشان است، نه خود اختلال.

وقتی یک متخصص سلامت روان، مانند روانشناس یا روانپزشک، به فردی مشکوک می‌شود که ممکن است اختلال شخصیت وسواسی-اجباری داشته باشد، اغلب سوالات کلی و گسترده‌ای می‌پرسد که محیطی خصمانه و تدافعی ایجاد نمی‌کند. آنها سوالاتی می‌پرسند که موارد زیر را روشن می‌کند:

روابط.

سابقه کار.

آزمایش واقعیت.

کنترل تکانه.

از آنجا که فردی که مشکوک به OCPD است ممکن است فاقد بینش در مورد رفتارهای خود باشد، متخصصان سلامت روان اغلب با خانواده و دوستان فرد همکاری می‌کنند تا اطلاعات بیشتری در مورد رفتارها و سابقه او جمع‌آوری کنند.

ارائه دهندگان خدمات سلامت روان، تشخیص OCPD را بر اساس معیارهای این بیماری در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی انجمن روانپزشکی آمریکا انجام می‌دهند.

برای تشخیص OCPD، فرد باید الگوی مداومی از اشتغال ذهنی با موارد زیر داشته باشد:

نظم و ترتیب.

کمال‌گرایی.

کنترل خود، دیگران و موقعیت‌ها.

مدیریت و درمان

اختلال شخصیت وسواسی-اجباری چگونه درمان می‌شود؟

در بیشتر موارد، افراد مبتلا به اختلال شخصیت وسواسی-اجباری (OCPD) معتقد نیستند که رفتارهایشان مشکل‌ساز است. با این حال، اگر مسئله دیگری باعث ناراحتی آنها شود، ممکن است به دنبال کمک باشند.

روان‌درمانی (گفتاردرمانی) معمولاً درمان انتخابی برای اختلالات شخصیت است. هدف درمان کمک به فرد برای کشف انگیزه‌ها و ترس‌های مرتبط با افکار و رفتارش است. علاوه بر این، آنها می‌توانند یاد بگیرند که با دیگران ارتباط مثبت‌تری برقرار کنند.

دو نوع خاص از روان‌درمانی که می‌توانند به افراد مبتلا به OCPD کمک کنند عبارتند از:

درمان روان‌پویشی: این نوع درمان بر ریشه‌های روانی رنج عاطفی تمرکز دارد. از طریق خوداندیشی و خودآزمایی، فرد تحت درمان به روابط مشکل‌ساز و الگوهای رفتاری در زندگی خود نگاه می‌کند تا خود را بهتر بشناسد و نحوه ارتباط خود را با افراد دیگر و محیط اطرافش تغییر دهد.

درمان شناختی رفتاری (CBT): این یک نوع درمان ساختاریافته و هدف‌گرا است. یک درمانگر یا روانشناس به آنها کمک می‌کند تا نگاهی دقیق به افکار و احساسات خود بیندازند. آنها متوجه می‌شوند که افکارشان چگونه بر اعمالشان تأثیر می‌گذارد. از طریق CBT، فرد مبتلا به OCPD می‌تواند افکار و رفتارهای منفی را کنار بگذارد و یاد بگیرد که الگوها و عادات فکری سالم‌تری را اتخاذ کند.

اگر OCPD درمان نشود، ممکن است منجر به موارد زیر شود:

روابط ضعیف.

مشکلات شغلی.

اختلال در عملکرد اجتماعی.

پیشگیری

آیا می‌توان از OCPD پیشگیری کرد؟

در حالی که نمی‌توان از OCPD پیشگیری کرد، بسیاری از مشکلات مرتبط با آن ممکن است با درمان کاهش یابد. درخواست کمک به محض بروز علائم می‌تواند به کاهش اختلال در زندگی، خانواده و دوستی‌های فرد کمک کند.

مهم است به یاد داشته باشید که اختلال شخصیت وسواسی-اجباری (OCPD) یک بیماری روانی است. مانند تمام بیماری‌های روانی، درخواست کمک به محض بروز علائم می‌تواند به کاهش اختلالات زندگی شما کمک کند. متخصصان سلامت روان می‌توانند برنامه‌های درمانی ارائه دهند که به شما در مدیریت افکار و رفتارهایتان کمک کند.

عزیزان افراد مبتلا به OCPD اغلب استرس، افسردگی و انزوا را تجربه می‌کنند. مراقبت از سلامت روان خود و درخواست کمک در صورت تجربه این علائم بسیار مهم است.