اختلال شخصیت مرزی

اختلال شخصیت مرزی

Borderline Personality Disorder

اختلال شخصیت مرزی (BPD) یک بیماری روانی است. شما ممکن است نوسانات شدید خلقی، روابط ناپایدار و مشکل در کنترل احساسات خود داشته باشید. شما در معرض خطر بیشتری برای رفتار های خود آسیب رسان تخریبی هستید. گفتار درمانی درمان اصلی BPD است.

اختلال شخصیت مرزی چیست؟

اختلال شخصیت مرزی (BPD) یک بیماری روانی است که بر توانایی شما در تنظیم احساساتتان تأثیر می‌گذارد. ممکن است دوره‌هایی از احساسات شدید و اغلب غیرقابل کنترل را پس از یک رویداد محرک تجربه کنید. در نتیجه، می‌تواند بر نحوه نگاه شما به خودتان تأثیر بگذارد و باعث شود که به صورت تکانشی عمل کنید، که می‌تواند روابط شما را در زندگی مختل کند.

تجربه هر فرد با BPD متفاوت است. ممکن است خودتان را مثبت نبینید یا اعتماد به نفس نداشته باشید. ممکن است با رد شدن عمدی در یک آزمون یا عدم حضور در محل کار، خود تخریبی کنید. ممکن است دیگران را در حالت افراطی ببینید و به سرعت نظر خود را در مورد آنها تغییر دهید. ممکن است به دلیل ترس شدید از رها شدن به دیگران بچسبید. یا ممکن است بدون فکر کردن به عواقب اعمال خود، بی‌پروا رانندگی کنید یا به خود آسیب بزنید.

اختلال شخصیت مرزی یکی از گروه بیماری های اختلالات شخصیتی “خوشه B” است. این بیماری‌ها مزمن (طولانی‌مدت) هستند که باعث خلق و خو و احساسات ناپایدار، رفتارهای تکانشی و اختلال عملکرد اجتماعی می‌شوند.

این رفتارها ممکن است برای شما طبیعی به نظر برسند زیرا بخشی از مغز شما به این شکل سیم‌کشی شده است. اما محل این سیم‌ها دائمی نیست. یک مشاور و راهنمای خبره، به شما در یافتن راه‌های سالم‌تر برای مدیریت احساساتتان کمک کند.

اختلال شخصیت مرزی (BPD) تقریباً از هر 100 نفر در ایالات متحده، 1 نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

علائم و علل:

علائم اختلال شخصیت مرزی

علائم و نشانه‌های BPD می‌تواند از قابل کنترل تا بسیار شدید متغیر باشد. آنها شامل ترکیبی از موارد زیر هستند:

ترس از رها شدن: ممکن است وقتی تنها هستید احساسات بسیار شدیدی را تجربه کنید. این ممکن است شما را به دنبال عزیزانتان بگرداند یا افراد را از خود دور کند تا از طرد شدن جلوگیری کند.

روابط ناپایدار: مدیریت روابط سالم ممکن است دشوار باشد زیرا ممکن است به سرعت و به طور غیرقابل پیش‌بینی، دیدگاه خود را نسبت به کسی از عشق به نفرت تغییر دهید.

اختلالات هویتی: ممکن است در ذهن خود دیدگاه منفی نسبت به خودتان داشته باشید. ممکن است با انتخاب یک گروه دوستی، سرگرمی یا نظر جدید، ناگهان نحوه نگاه دیگران به خود را تغییر دهید.

رفتارهای تکانشی: ممکن است بدون فکر کردن به عواقب آن، مانند رانندگی با سرعت غیرمجاز یا ولخرجی یا مصرف بیش از حد سیگار و دخانیات عمل کنید.

افکار خود آسیب رسان: ممکن است به خود آسیب برسانید یا رفتارهای خودآزارانه انجام دهید.

تغییرات خلقی: ممکن است احساسات شدیدی مانند خشم غیرقابل کنترل، ترس، اضطراب، نفرت، غم و عشق را تجربه کنید. این خلق و خوها اغلب و به سرعت تغییر می‌کنند. آنها معمولاً فقط چند ساعت و به ندرت بیش از چند روز طول می‌کشند.

احساس پوچی: ممکن است به طور مداوم احساس غم، کسالت یا ناکامی کنید. احساس بی‌ارزشی و نفرت از خود نیز رایج است.

خشم شدید: ممکن است در کنترل خلق و خوی خود مشکل زیادی داشته باشید. این می‌تواند منجر به دعواهای فیزیکی یا طغیان‌های مکرر شود. ممکن است بعد از آن احساس شرم یا گناه کنید.

تجزیه مرتبط با استرس: استرس شدید ممکن است باعث افکار منقطع، احساس خروج از بدن و توهم شود.

همه افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی همه این علائم را تجربه نمی‌کنند. شدت، فراوانی و مدت علائم برای هر فرد منحصر به فرد است.

علل اختلال شخصیت مرزی

تجربیات نامطلوب دوران کودکی ممکن است در ایجاد اختلال شخصیت مرزی نقش داشته باشند. تجربیات منفی رایج ممکن است شامل موارد زیر باشد، اما محدود به آنها نیست:

• غفلت
• سوءاستفاده جسمی و یا جنسی
• حذف، جدایی یا از دست دادن مراقب، والدین یا یکی از عزیزان

در برخی موارد، بخش‌هایی از مغز شما که مسئول احساسات و رفتار هستند، ممکن است در برقراری ارتباط مطابق انتظار مشکل داشته باشند. این می‌تواند منجر به علائم BPD شود.

عوامل خطر

اگرچه هر کسی می‌تواند به BPD مبتلا شود، اما اگر موارد زیر را داشته باشید، شایع‌تر است:

داشتن یک خویشاوند بیولوژیکی مبتلا به BPD

داشتن سایر بیماری‌های روانی (مانند اضطراب، افسردگی یا اختلالات خوردن)

بیشتر موارد تشخیص داده شده BPD زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. تحقیقات نشان می‌دهد که مردان نیز ممکن است به طور مساوی تحت تأثیر BPD قرار گیرند. متأسفانه، ممکن است مردان به اشتباه با یک بیماری روانی دیگر مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یا افسردگی تشخیص داده شوند.

متأسفانه، هیچ راهی برای پیشگیری از اختلال شخصیت مرزی وجود ندارد.

آیا اختلال شخصیت مرزی ژنتیکی است؟

اگر در خانواده بیولوژیکی شما سابقه داشته باشد، ممکن است خطر ابتلا به اختلال شخصیت مرزی در شما بیشتر باشد. اگر یکی از بستگان درجه یک شما، مانند والدین بیولوژیکی یا خواهر و برادر، به این بیماری مبتلا باشد، BPD پنج برابر بیشتر شایع است.

عوارض اختلال شخصیت مرزی

اختلال شخصیت مرزی می‌تواند بر سلامت عاطفی شما تأثیر بگذارد. شما ممکن است بیشتر در معرض خطر ابتلا به سایر بیماری‌های روانی مانند افسردگی، اضطراب یا اختلالات خوردن باشید.

اختلال شخصیت مرزی می‌تواند به طور قابل توجهی بر زندگی شخصی شما تأثیر بگذارد، به خصوص اگر تشخیص داده نشود یا درمان نشود. ممکن است روابط شخصی ناپایدار یا آشفته‌ای داشته باشید و در حفظ شغل خود مشکل داشته باشید. همچنین ممکن است خطر طلاق، دوری از اعضای خانواده و دوستی‌های متزلزل افزایش یابد.

ممکن است بیشتر احتمال داشته باشد که بدون فکر کردن به پیامدهای احتمالی به خود آسیب بزنید.

تشخیص و آزمایش‌ها

چگونه پزشکان اختلال شخصیت مرزی را تشخیص می‌دهند

یک متخصص سلامت روان، مانند روانپزشک یا روانشناس، می‌تواند این بیماری را تشخیص دهد. هیچ آزمایش واحدی برای تشخیص اختلال شخصیت مرزی وجود ندارد. در عوض، مشاور و پزشک شما مصاحبه کاملی انجام می‌دهد و علائم شما را مورد بحث قرار می‌دهد. آنها سوالاتی می‌پرسند که موارد زیر را روشن می‌کند:

رفتارها و کنترل تکانه

احساسات، خلق و خو و استرس

سابقه پزشکی شخصی و سابقه پزشکی خانوادگی، به ویژه سابقه بیماری‌های روانی

پزشک شما در طول تشخیص اولیه، شدت علائم شما را ارزیابی می‌کند. این می‌تواند به آنها کمک کند تا یک برنامه درمانی متناسب با نیازهای شما ایجاد کنند.

تشخیص اختلالات شخصیتی می‌تواند دشوار باشد، زیرا ممکن است رفتار یا الگوهای فکری خود را مخرب نبینید. متخصصان سلامت روان اغلب با خانواده و دوستان شما همکاری می‌کنند تا بینش بیشتری در مورد رفتارها و سوابق شما کسب کنند.

از آنجایی که شخصیت شما در طول دوران کودکی و نوجوانی به تکامل خود ادامه می‌دهد، پزشکان معمولاً اختلال شخصیت مرزی را تا بعد از ۱۸ سالگی تشخیص نمی‌دهند. گاهی اوقات، اگر علائم قابل توجه باشند و حداقل یک سال طول بکشند، ممکن است فرد زیر ۱۸ سال تشخیص داده شود.

پس از تشخیص پزشک، به شما کمک می‌کنند تا در مورد اختلال شخصیت مرزی و معنای آن برای خود بیشتر بدانید. آنها هرگونه سوءتفاهم در مورد این بیماری را برطرف می‌کنند، زیرا این بیماری همیشه در نمایش‌ها یا فیلم‌ها به طور دقیق نمایش داده نمی‌شود. سپس، آنها با شما همکاری می‌کنند تا در مورد مراحل بعدی برنامه درمانی شما صحبت کنند.

مدیریت و درمان

درمان‌های اختلال شخصیت مرزی

ارائه‌دهنده شما روان‌درمانی یا گفتاردرمانی را برای اختلال شخصیت مرزی توصیه می‌کند. هدف از درمان، کمک به شما در کشف انگیزه‌ها و ترس‌های مرتبط با افکار و رفتارتان و کمک به شما در یادگیری ارتباط مثبت‌تر با دیگران است.

انواع مختلفی از درمان وجود دارد که ممکن است به درمان BPD کمک کند، از جمله:

رفتاردرمانی شناختی (CBT): این یک نوع درمان ساختاریافته و هدف‌گرا است. خواهید دید که چگونه افکارتان بر اعمالتان تأثیر می‌گذارد. می‌توانید الگوهای تفکر سالم‌تری را اتخاذ کنید.

گروه درمانی: گروه درمانی ممکن است به شما کمک کند تا با دیگران مثبت‌تر تعامل داشته باشید و خود را به طور مؤثر ابراز کنید.

درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی (MBT): برای کمک به بهبود روابطتان، روی بهبود توانایی‌تان در درک و تفسیر افکار، احساسات و رفتارهایتان کار خواهید کرد.

طرحواره درمانی (ST): شما به تجربیات نامطلوب دوران کودکی رسیدگی خواهید کرد تا به شما در شناسایی و تغییر افکار و رفتارهای منفی به افکار و رفتارهای سالم کمک کند.

روان‌درمانی متمرکز بر انتقال (TFP): شما روی بهبود نحوه‌ی نگاهتان به خودتان و نحوه‌ی تنظیم احساساتتان، به ویژه در مورد اختلافات در روابط، کار خواهید کرد.

داروی اختلال شخصیت مرزی

از آنجا که فواید داروهای تجویزی برای اختلال شخصیت مرزی مشخص نیست، ارائه‌دهندگان خدمات درمانی معمولاً داروها را به عنوان درمان اصلی اختلال شخصیت مرزی تجویز نمی‌کنند.

اگر ارائه‌دهنده‌ی خدمات درمانی شما دارویی را توصیه کند، برای رسیدگی به یک علامت خاص که تجربه می‌کنید، محدود به زمان خواهد بود. همچنین به تنهایی تجویز نمی‌شود. برای مشاهده اثربخشی دارو، باید همزمان با مصرف آن در روان‌درمانی شرکت کنید. پزشک شما ممکن است هر شش ماه یکبار داروهایی را که مصرف می‌کنید بررسی یا تغییر دهد تا از اثربخشی آنها اطمینان حاصل کند.

در برخی موارد، پزشک ممکن است داروهایی را برای درمان سایر بیماری‌های روانی توصیه کند. داروهایی برای اضطراب، افسردگی و اختلال دوقطبی و موارد دیگر در دسترس هستند.

چه زمانی برای اختلال شخصیت مرزی کمک بگیرید؟

به دلیل احساسات شدیدی که احساس می‌کنید، خطر آسیب رساندن به خود در شما بسیار بیشتر از دیگران است.

اگر اختلال شخصیت مرزی داشته باشم، چه انتظاری می‌توانم داشته باشم؟

اختلال شخصیت مرزی یک بیماری روانی مادام‌العمر است. اگرچه علائم ممکن است به تدریج با افزایش سن، معمولاً حدود 40 سالگی، کاهش یابد، اما نباید منتظر محو شدن علائم خود باشید. دلیل این امر این است که اثرات موجی احساسات و رفتار شما ممکن است بیش از مدت زمانی که آنها را دارید، به طور قابل توجهی بر شما تأثیر بگذارد.

با درمان مناسب، می‌توانید مهارت‌هایی را برای مدیریت احساسات و رفتار خود به روشی سالم بیاموزید که می‌تواند برای یک عمر برای شما مفید باشد.

درمان اختلال شخصیت مرزی از نظر تاریخی چالش برانگیز بوده است. اما با برنامه‌های درمانی جدیدتر و متمرکز بر فرد، بسیاری از افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی علائم کمتر و خفیف‌تری را تجربه می‌کنند، عملکرد بهبود یافته و کیفیت زندگی بهتری دارند.

ممکن است احساسات شما مانند یک الاکلنگ باشد که با اختلال شخصیت مرزی (BPD) به طور غیرقابل پیش‌بینی به عقب و جلو می‌چرخد. این وضعیت سلامت روان می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر روابط و زندگی شخصی شما داشته باشد.

درمان مؤثر به زمان، صبر و تعهد نیاز دارد. این یک شبه اتفاق نمی‌افتد.