اختلال شخصیت اجتنابی

اختلال شخصیت اجتنابی

Avoidant Personality Disorder

اختلال شخصیت اجتنابی با عزت نفس پایین و ترس شدید از طرد شدن مشخص می‌شود. افراد مبتلا به این بیماری اغلب برای اجتناب از این احساسات از موقعیت‌های اجتماعی اجتناب می‌کنند. اختلال شخصیت اجتنابی با روان‌درمانی (گفتاردرمانی) قابل درمان است. دارو نیز ممکن است مفید باشد.

بررسی اجمالی

اختلال شخصیت اجتنابی چیست؟

اختلال شخصیت اجتنابی (AVPD) یک بیماری روانی است که شامل احساسات مزمن بی‌کفایتی و حساسیت شدید به انتقاد می‌شود. افراد مبتلا به AVPD دوست دارند با دیگران تعامل داشته باشند، اما به دلیل ترس شدید از طرد شدن، تمایل به اجتناب از تعاملات اجتماعی دارند.

AVPD یکی از گروهی از بیماری‌ها به نام اختلالات شخصیت “خوشه C” است. آنها شامل اضطراب و ترس هستند. اختلالات شخصیت الگوهای رفتاری پایداری هستند که با هنجارهای فرهنگی (نحوه انتظار از ما برای عمل) مطابقت ندارند و در دوران کودکی یا نوجوانی ایجاد می‌شوند. آنها باعث پریشانی فرد مبتلا و یا اطرافیان او می‌شوند.

تفاوت بین اختلال شخصیت اجتنابی و اضطراب اجتماعی چیست؟

اختلال شخصیت اجتنابی و اختلال اضطراب اجتماعی (SAD) ویژگی‌ها و رفتارهای مشابهی دارند. اما آنها شرایط متمایزی هستند.

اختلال اضطراب اجتماعی (فوبیای اجتماعی) زمانی اتفاق می‌افتد که شما ترس شدید و مداومی از قضاوت و تماشای دیگران دارید. این امر باعث می‌شود افراد مبتلا به SAD از موقعیت‌های اجتماعی اجتناب کنند.

افراد مبتلا به AVPD نیز از موقعیت‌ها و روابط اجتماعی اجتناب می‌کنند. اما این بیشتر به عزت نفس پایین آنها مربوط می‌شود تا اضطراب. اضطراب ویژگی اصلی SAD است، اما لزوماً نباید با AVPD همراه باشد.

یک فرد می‌تواند هم AVPD و هم SAD داشته باشد. افرادی که هر دو بیماری را دارند، علائم شدیدتری نسبت به افرادی که فقط یکی از آنها را دارند، دارند.

اختلال شخصیت اجتنابی چه کسانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد؟

اختلال شخصیت اجتنابی معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل دهه بیست زندگی شروع می‌شود. AVPD همچنین بیشتر احتمال دارد افرادی را که دارای هر یک از شرایط سلامت روان زیر هستند، تحت تأثیر قرار دهد:

• افسردگی بالینی (اختلال افسردگی اساسی).
• اختلال افسردگی مداوم.
• اختلال اضطراب اجتماعی.
• اختلال وسواس فکری-عملی.
• اختلال وحشت.
• بی اشتهایی عصبی.
• اختلال پرخوری.

علائم و علل

علائم اختلال شخصیت اجتنابی چیست؟

نشانه اصلی اختلال شخصیت اجتنابی، ترس شدید از طرد شدن است که باعث می‌شود انزوا را به بودن در کنار مردم ترجیح دهید. این الگوی رفتاری می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد.

سایر علائم و رفتارهای اختلال شخصیت اجتنابی عبارتند از:

• داشتن تصویر ضعیف از خود، دیدن خود به عنوان فردی ناکافی و حقیر.
• نگرانی بیش از حد در مورد انتقاد یا عدم تایید.
• ممکن است تمایلی به برقراری ارتباط با دیگران نداشته باشد، مگر اینکه مطمئن باشد دیگران آنها را دوست خواهند داشت.
• تجربه اضطراب شدید (عصبی بودن) و ترس در محیط‌ها و روابط اجتماعی. این ممکن است باعث شود که آنها از فعالیت‌ها یا مشاغلی که شامل بودن با دیگران می‌شود، اجتناب کنند.
• خجالتی و خجالتی بودن در موقعیت‌های اجتماعی به دلیل ترس از انجام کاری اشتباه یا احساس خجالت.
• تمایل به اغراق در مشکلات بالقوه یا تفسیر نادرست بازخورد به عنوان منفی.
• به ندرت چیزهای جدید را امتحان می‌کنند یا ریسک می‌کنند.

چه چیزی باعث اختلال شخصیت اجتنابی می‌شود؟

اختلالات شخصیت، از جمله AVPD، از جمله بیماری‌های روانی هستند که کمتر شناخته شده‌اند.

محققان هنوز در تلاشند تا علت دقیق آنها را کشف کنند، اما فکر می‌کنند AVPD به دلیل عوامل مختلفی از جمله موارد زیر ایجاد می‌شود:

ژنتیک: یک مطالعه در مورد AVPD تخمین زده است که ژنتیک حدود 64٪ از احتمال ابتلا به AVPD را تشکیل می‌دهد.

خلق و خو در دوران نوزادی: محققان بین برخی از ویژگی‌های خلق و خو در دوران نوزادی و AVPD ارتباط پیدا کرده‌اند. این موارد شامل سفتی، حساسیت بیش از حد، عدم دنبال کردن تجربیات جدید، اجتناب از آسیب‌های احتمالی بیش از حد معمول و ترس و پریشانی بیش از حد است.

سبک دلبستگی: افرادی که سبک دلبستگی ترسو دارند، ممکن است بیشتر در معرض ابتلا به AVPD باشند. سبک دلبستگی ترسو به این معنی است که شما میل به نزدیک شدن به دیگران دارید اما به آنها بی‌اعتماد هستید و از طرد شدن می‌ترسید. این سبک دلبستگی می‌تواند به زمان نوزادی برگردد، زمانی که یک نوزاد با ابراز احساسات کم، پریشانی نشان دهد و مراقب او بی‌اعتنا باشد.

محیط اوایل کودکی: تجربه طرد شدن و برخورد متفاوت با دیگران در دوران کودکی ممکن است در ایجاد AVPD نقش داشته باشد.

تشخیص و آزمایش‌ها

اختلال شخصیت اجتنابی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

شخصیت در طول رشد کودک و نوجوان به تکامل خود ادامه می‌دهد. به همین دلیل، ارائه دهندگان خدمات درمانی معمولاً تا بعد از سن ۱۸ سالگی، فرد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی را تشخیص نمی‌دهند. ارائه دهندگان خدمات درمانی به شواهدی نیاز دارند که نشان دهد این الگوهای رفتاری پایدار و انعطاف‌ناپذیر هستند و با گذشت زمان از بین نمی‌روند.

وقتی آنها به دنبال کمک می‌روند، اغلب به دلیل شرایطی مانند اضطراب یا افسردگی ناشی از مشکلات ایجاد شده توسط اختلال شخصیت خود هستند یا انزوا و کمبود دوستان.

تشخیص اختلالات شخصیت، از جمله اختلال شخصیت اجتنابی، می‌تواند دشوار باشد. دلیل این امر این است که اکثر افراد مبتلا به این اختلال فکر نمی‌کنند که مشکلی در رفتار یا نحوه تفکر آنها وجود دارد.

وقتی یک متخصص سلامت روان، مانند روانشناس یا روانپزشک، مشکوک می‌شود که کسی ممکن است اختلال شخصیت اجتنابی داشته باشد، اغلب سوالات کلی و گسترده‌ای می‌پرسد که محیطی ایجاد نمی‌کند که فرد ممکن است آن را بحرانی یا شرم‌آور بداند. آنها سوالاتی می‌پرسند که موارد زیر را روشن می‌کند:

– سابقه گذشته.

– روابط.

– سابقه کار قبلی.

– واقعیت‌سنجی.

فردی که مشکوک به اختلال شخصیت اجتنابی است، ممکن است بینشی نسبت به رفتارها و الگوهای فکری خود نداشته باشد. بنابراین، متخصصان سلامت روان اغلب با خانواده و دوستان فرد همکاری می‌کنند تا اطلاعات بیشتری در مورد رفتارها و سابقه او جمع‌آوری کنند.

معیارهای تشخیصی اختلال شخصیت اجتنابی شامل الگوی مداوم حداقل چهار مورد از رفتارهای زیر است:

• اجتناب از فعالیت‌های مرتبط با شغل که شامل همکاری با دیگران می‌شود، زیرا می‌ترسند دیگران آنها را مورد انتقاد یا طرد قرار دهند.
• عدم تمایل به تعامل با دیگران مگر اینکه مطمئن باشند دیگران آنها را دوست خواهند داشت.
• منفعل یا کم‌حرف بودن در روابط نزدیک به دلیل ترس از تمسخر یا تحقیر.
• نگرانی شدید از انتقاد یا طرد دیگران در موقعیت‌های اجتماعی معمول.
• احساس خجالت در موقعیت‌های اجتماعی جدید به دلیل احساس ناکافی بودن.
• ارزیابی خود به عنوان فردی فاقد مهارت اجتماعی، غیرجذاب یا پایین‌تر از دیگران.
• عدم تمایل به ریسک‌پذیری شخصی یا امتحان کردن فعالیت‌های جدید به دلیل احساس خجالت.

مدیریت و درمان

درمان اختلال شخصیت اجتنابی چیست؟

درمان اختلالات شخصیتی دشوار است زیرا افراد مبتلا به این بیماری‌ها الگوهای فکری و رفتاری ریشه‌داری دارند که سال‌ها وجود داشته‌اند.

با این حال، افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی معمولاً کاندیداهای خوبی برای درمان هستند زیرا این بیماری باعث پریشانی قابل توجهی در آنها می‌شود. و اکثر افراد مبتلا به AVPD می‌خواهند روابط برقرار کنند. این تمایل می‌تواند یک عامل انگیزشی برای افراد مبتلا به AVPD باشد تا برنامه‌های درمانی خود را دنبال کنند، که شامل روان‌درمانی و احتمالاً دارودرمانی خواهد بود.

درمان افراد مبتلا به این بیماری زمانی مؤثرتر است که اعضای خانواده درگیر و حمایتگر باشند.

روان‌درمانی برای AVPD

روان‌درمانی (گفتاردرمانی) درمان انتخابی برای اختلالات شخصیتی است. هدف از درمان کمک به شما در کشف انگیزه‌ها و ترس‌های مرتبط با افکار و رفتارتان است. علاوه بر این، می‌توانید یاد بگیرید که با دیگران ارتباط مثبت‌تری برقرار کنید.

دو نوع خاص از روان‌درمانی که می‌توانند به افراد مبتلا به اختلال شخصیت دوری‌گزین (AVPD) کمک کنند عبارتند از:

درمان روان‌پویشی: این نوع درمان بر ریشه‌های روانشناختی رنج عاطفی تمرکز دارد. از طریق خوداندیشی، شما به روابط مشکل‌ساز و الگوهای رفتاری در زندگی خود نگاه می‌کنید. این به شما کمک می‌کند تا خودتان را بهتر بشناسید. این می‌تواند به شما در تغییر نحوه ارتباط با دیگران و محیط اطرافتان کمک کند.

درمان شناختی رفتاری (CBT): این یک نوع درمان ساختاریافته و هدف‌محور است. یک درمانگر یا روانشناس به شما کمک می‌کند تا نگاهی دقیق به افکار و احساسات خود بیندازید. شما متوجه خواهید شد که افکارتان چگونه بر اعمال شما تأثیر می‌گذارند. از طریق CBT، می‌توانید افکار و رفتارهای منفی را کنار بگذارید. یاد خواهید گرفت که الگوها و عادات تفکر سالم‌تری را اتخاذ کنید. این روش به ویژه ممکن است بر توسعه مهارت‌های اجتماعی تمرکز کند.

در صورت عدم درمان، AVPD ممکن است منجر به موارد زیر شود:

– بیماری‌های روانی اضافی، مانند افسردگی، اختلال مصرف مواد و اختلالات خوردن.

– افزایش خطر افسردگی پس از زایمان.

– نارضایتی از زندگی.

– مشکلات کاری.

– اختلال در عملکرد اجتماعی.

آیا می‌توان از اختلال شخصیت اجتنابی پیشگیری کرد؟

شما نمی‌توانید از اختلال شخصیت اجتنابی پیشگیری کنید. اما درمان می‌تواند به کاهش مشکلات ناشی از آن کمک کند. درخواست کمک به محض بروز علائم می‌تواند به کاهش اختلال در زندگی، خانواده و دوستی‌های فرد کمک کند.

مهم است به یاد داشته باشید که اختلال شخصیت اجتنابی (AVPD) یک بیماری روانی است. مانند تمام بیماری‌های روانی، درخواست کمک به محض بروز علائم می‌تواند به کاهش اختلالات در زندگی شما کمک کند. متخصصان سلامت روان می‌توانند برنامه‌های درمانی ارائه دهند که به شما در مدیریت افکار و رفتارهایتان کمک کند.

عزیزان افراد مبتلا به AVPD اغلب استرس، افسردگی و انزوا را تجربه می‌کنند. مراقبت از سلامت روان خود و درخواست کمک در صورت تجربه این علائم مهم است.