اختلال شخصیت وابسته

اختلال شخصیت وابسته

Dependent Personality Disorder

اختلال شخصیت وابسته (DPD) نوعی اختلال شخصیت مضطرب است. افراد مبتلا به DPD اغلب احساس درماندگی، تسلیم و ناتوانی در مراقبت از خود دارند. آنها ممکن است در تصمیم‌گیری‌های ساده مشکل داشته باشند. این بیماری با روان‌درمانی (گفتاردرمانی) قابل درمان است. دارو نیز ممکن است کمک کند.

اختلال شخصیت وابسته چیست؟

اختلال شخصیت وابسته (DPD) یک بیماری سلامت روان است که شامل نیاز بیش از حد به مراقبت دیگران می‌شود. فرد مبتلا به DPD برای نیازهای عاطفی یا جسمی خود به افراد نزدیک خود متکی است. دیگران ممکن است آنها را نیازمند یا وابسته توصیف کنند.

افراد مبتلا به DPD معتقدند که نمی‌توانند از خود مراقبت کنند. آنها ممکن است بدون اطمینان دیگران در تصمیم‌گیری‌های روزمره، مانند اینکه چه بپوشند یا چه غذایی بخورند، مشکل داشته باشند. آنها معمولاً متوجه نمی‌شوند که افکار و رفتارهایشان مشکل‌ساز است.

DPD یکی از گروهی از بیماری‌ها به نام اختلالات شخصیت “خوشه C” است. آنها شامل احساس اضطراب و ترس هستند. اختلالات شخصیتی الگوهای رفتاری پایداری هستند که با هنجارهای فرهنگی (نحوه انتظار از ما برای عمل) همخوانی ندارند. آنها قبل از بزرگسالی – در کودکی یا نوجوانی – شروع می‌شوند. اختلالات شخصیتی باعث پریشانی فرد مبتلا و یا اطرافیان او می‌شوند.

کمتر از ۱٪ از بزرگسالان در ایالات متحده معیارهای اختلال شخصیت وابسته (DPD) را دارند.

تفاوت بین DPD و BPD چیست؟

اختلال شخصیت وابسته (DPD) و اختلال شخصیت مرزی (BPD) هر دو شامل مشکلات بین فردی و ترس از رها شدن هستند، اما اختلالات شخصیتی متفاوتی هستند.

اختلال شخصیت مرزی شامل نوسانات شدید خلقی، بی‌ثباتی در روابط و تکانشگری است. افراد مبتلا به BPD ترس شدیدی از رها شدن دارند و در تنظیم احساسات خود، به ویژه خشم، مشکل دارند.

اختلال شخصیت مرزی معمولاً شامل نوسانات خلقی و تکانشگری نیست. افراد مبتلا به DPD معمولاً منفعل و مطیع هستند زیرا نمی‌خواهند در روابط خود درگیری ایجاد کنند.

علائم و علل:

علائم اختلال شخصیت وابسته چیست؟ فرد مبتلا به اختلال شخصیت وابسته ممکن است علائم رفتاری متعددی داشته باشد، از جمله:

مشکل در تصمیم‌گیری‌های روزمره، مانند اینکه چه بپوشد؟

مشکل در شروع کارها به تنهایی.

ترس شدید از ناتوانی در مراقبت از خود.

انجام یا داوطلب شدن برای انجام کارهای ناراحت‌کننده برای دریافت حمایت یا مراقبت از دیگران.

نیاز به دیگران برای پذیرفتن مسئولیت جنبه‌های مختلف زندگی خود.

اجتناب از ابراز نظر و عقاید خود یا ایجاد تعارض در روابط به دلیل ترس از دست دادن رابطه.

احساس ناراحتی در هنگام تنهایی.

ترس از رها شدن و احساس درماندگی هنگام پایان روابط.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت وابسته تمایل دارند فقط با تعداد کمی از افرادی که به آنها وابسته هستند تعامل داشته باشند. آنها همچنین بیشتر احتمال دارد سوء استفاده جسمی، جنسی یا عاطفی را تحمل کنند زیرا نمی‌خواهند رابطه را از دست بدهند.

چه چیزی باعث اختلال شخصیت وابسته می‌شود؟

اختلالات شخصیت، از جمله اختلال شخصیت وابسته، از جمله بیماری‌های روانی هستند که کمتر شناخته شده‌اند. اما محققان معتقدند که اختلال شخصیت وابسته (DPD) به دلیل عوامل مختلفی ایجاد می‌شود، از جمله:

تجربه سوءاستفاده: افرادی که سابقه روابط سوءاستفاده‌آمیز دارند، در معرض خطر بیشتری برای تشخیص DPD هستند.

آسیب‌های دوران کودکی: کودکانی که مورد سوءاستفاده (از جمله سوءاستفاده کلامی) یا غفلت قرار گرفته‌اند، ممکن است به DPD مبتلا شوند. همچنین ممکن است افرادی را که در دوران کودکی، یک بیماری تهدیدکننده زندگی را تجربه کرده‌اند تحت تأثیر قرار دهد.

ژنتیک: فردی که یکی از اعضای خانواده بیولوژیکی او مبتلا به DPD یا اختلال اضطراب دیگری است، احتمال بیشتری دارد که به DPD مبتلا شود.

برخی از رفتارهای فرهنگی، مذهبی یا خانوادگی: برخی از افراد ممکن است به دلیل اعمال فرهنگی، مذهبی یا خانوادگی به DPD مبتلا شوند.

تشخیص و آزمایش‌ها

اختلال شخصیت وابسته چگونه تشخیص داده می‌شود؟

شخصیت در طول رشد کودک و نوجوان به تکامل خود ادامه می‌دهد. به همین دلیل، مشاوران معمولاً تا بعد از سن ۱۸ سالگی، فردی را که مبتلا به اختلال شخصیت وابسته است، تشخیص نمی‌دهند. مشاوران به شواهدی نیاز دارند که نشان دهد این الگوهای رفتاری طولانی مدت هستند و با گذشت زمان واقعاً تغییر نکرده‌اند.

تشخیص اختلالات شخصیتی، از جمله DPD، می‌تواند دشوار باشد. دلیلش این است که اکثر افراد مبتلا به اختلال شخصیت وابسته فکر نمی‌کنند که مشکلی در رفتار یا طرز فکرشان وجود دارد.

وقتی آنها به دنبال کمک می‌روند، اغلب به دلیل شرایطی مانند اضطراب یا افسردگی ناشی از مشکلات ایجاد شده توسط اختلال شخصیت، مانند مشکلات رابطه‌ای یا کاری است.

وقتی یک متخصص سلامت روان، مانند روانشناس یا روانپزشک، به فردی مشکوک می‌شود که ممکن است اختلال شخصیت وابسته داشته باشد، اغلب سوالات کلی و گسترده‌ای می‌پرسد که موارد زیر را روشن می‌کند:

سابقه‌ی گذشته.

روابط.

سابقه‌ی کار قبلی.

آزمون واقعیت.

فردی که مشکوک به اختلال شخصیت وابسته است، ممکن است فاقد بینش در مورد رفتارها و الگوهای فکری خود باشد. بنابراین، متخصصان سلامت روان اغلب با خانواده و دوستان فرد همکاری می‌کنند تا اطلاعات بیشتری در مورد رفتارها و سابقه‌ی او جمع‌آوری کنند.

معیارهای تشخیصی برای اختلال شخصیت وابسته

معیارهای تشخیصی اختلال شخصیت وابسته شامل الگوی مداوم حداقل پنج مورد از رفتارهای زیر است:

مشکل در تصمیم‌گیری‌های روزانه بدون دریافت بیش از حد توصیه و اطمینان از دیگران.

نیاز به اینکه دیگران مسئول مهم‌ترین جنبه‌های زندگی آن‌ها باشند.

مشکل در مخالفت با دیگران به دلیل ترس از دست دادن حمایت یا تأیید.

مشکل در شروع پروژه‌ها به تنهایی به دلیل عدم اعتماد به قضاوت و توانایی‌های خود.

تمایل به انجام کارهای زیاد (مانند انجام کارهای ناخوشایند) برای دریافت حمایت از دیگران. احساس ناراحتی یا درماندگی در تنهایی به دلیل ترس از اینکه نتوانند از خود مراقبت کنند.

نیاز فوری به ایجاد رابطه جدید با کسی که پس از پایان یک رابطه نزدیک، مراقبت و حمایت ارائه دهد.

نگرانی غیرواقعی از اینکه مجبور به مراقبت از خود شوند.

درمان اختلال شخصیت وابسته چیست؟

درمان اختلالات شخصیت دشوار است زیرا افراد مبتلا به این بیماری‌ها الگوهای فکری و رفتاری ریشه‌داری دارند که سال‌ها وجود داشته‌اند.

درمان افراد مبتلا به اختلال شخصیت وابسته با مشارکت و حمایت عزیزان بیشترین تأثیر را دارد. این درمان معمولاً شامل روان‌درمانی و احتمالاً دارودرمانی است.

روان‌درمانی برای اختلال شخصیت وابسته

روان‌درمانی (گفتاردرمانی) درمان انتخابی برای اختلالات شخصیت است. هدف از درمان کمک به شما در کشف انگیزه‌ها و ترس‌های مرتبط با افکار و رفتارتان است. علاوه بر این، می‌توانید یاد بگیرید که با دیگران ارتباط مثبت‌تری برقرار کنید.

دو نوع خاص از روان‌درمانی که می‌توانند به افراد مبتلا به اختلال شخصیت وابسته کمک کنند عبارتند از:

درمان روان‌پویشی: این نوع درمان بر ریشه‌های روانی رنج عاطفی تمرکز دارد. از طریق خودآگاهی، شما به روابط مشکل‌ساز و الگوهای رفتاری در زندگی خود نگاه می‌کنید. این به شما کمک می‌کند تا خودتان را بهتر بشناسید. این می‌تواند به شما در تغییر نحوه ارتباط با دیگران و محیط اطرافتان کمک کند.

درمان شناختی رفتاری (CBT): این یک نوع درمان ساختار یافته و هدفمند است. یک درمانگر یا روانشناس به شما کمک می‌کند تا نگاهی دقیق به افکار و احساسات خود بیندازید. شما متوجه خواهید شد که افکارتان چگونه بر اعمال شما تأثیر می‌گذارند. از طریق CBT، می‌توانید افکار و رفتارهای منفی را فراموش کنید. یاد خواهید گرفت که الگوها و عادات تفکر سالم‌تری را اتخاذ کنید. درمان اختلال شخصیت وابسته (DPD) ممکن است به ویژه بر بررسی ترس از استقلال و مشکلات مربوط به قاطعیت شما تمرکز کند.

دارو برای اختلال شخصیت وابسته (DPD)

در حال حاضر هیچ دارویی وجود ندارد که بتواند اختلالات شخصیتی را درمان کند. اما دارویی برای افسردگی و اضطراب وجود دارد که افراد مبتلا به اختلال شخصیت وابسته نیز ممکن است به آن مبتلا باشند. درمان این شرایط می‌تواند درمان اختلال شخصیت وابسته را آسان‌تر کند.

با این حال، برای بهترین نتیجه، باید دارو را همراه با روان‌درمانی مصرف کنید.

در صورت عدم درمان، اختلال شخصیت وابسته ممکن است منجر به موارد زیر شود:

بیماری‌های روانی دیگر، مانند افسردگی و اختلال مصرف مواد.

مشکلات در روابط.

افزایش احتمال تجربه سوء استفاده جسمی، عاطفی یا جنسی.

پیشگیری

آیا می‌توان از اختلال شخصیت وابسته پیشگیری کرد؟

شما نمی‌توانید از اختلال شخصیت وابسته پیشگیری کنید. اما درمان می‌تواند به کاهش مشکلاتی که ایجاد می‌کند کمک کند. درخواست کمک به محض بروز علائم می‌تواند به کاهش اختلال در زندگی، خانواده و دوستی‌های فرد کمک کند.

مهم است به یاد داشته باشید که اختلال شخصیت وابسته (DPD) یک بیماری سلامت روان است. مانند همه بیماری‌های روانی، درخواست کمک به محض بروز علائم می‌تواند به کاهش اختلالات در زندگی شما کمک کند. متخصصان سلامت روان می‌توانند برنامه‌های درمانی ارائه دهند که به شما در مدیریت افکار و رفتارهایتان کمک کند.

عزیزان افراد مبتلا به اختلال شخصیت وابسته اغلب استرس، افسردگی و انزوا را تجربه می‌کنند. مراقبت از سلامت روان خود و درخواست کمک در صورت بروز این علائم بسیار مهم است.